HORUS LUPERCAL - JAK NAJWIĘKSZY SYN IMPERATORA STANĄŁ PO STRONIE CHAOSU?

Był ulubionym synem Imperatora, największym wodzem Wielkiej Krucjaty i człowiekiem, któremu powierzono dowodzenie niemal całym militarnym potencjałem ludzkości. Kilka lat później prowadził połowę Legionów Space Marines na Terrę, aby zabić własnego ojca. Historia Horusa Lupercala nie jest jednak prostą opowieścią o bohaterze, który pewnego dnia wybrał zło.

W poprzedniej Kronice Uniwersum opowiedzieliśmy, czym była Herezja Horusa i dlaczego wojna ta na zawsze zmieniła Imperium. Tym razem skupimy się na człowieku, od którego imienia nazwano cały konflikt.

Aby zrozumieć tragedię Herezji, trzeba bowiem najpierw zrozumieć Horusa. Nie tego stojącego u bram Terry, przepełnionego potęgą Chaosu, lecz wcześniejszego Horusa - dowódcę, którego podziwiali ludzie, Astartes i jego bracia Prymarchowie.

Kim był Horus Lupercal zanim został zdrajcą?

Horus Lupercal był Prymarchą XVI Legionu Space Marines. Legion ten przez większą część Wielkiej Krucjaty nosił nazwę Luna Wolves i należał do najbardziej skutecznych formacji wojskowych Imperium.

Horus wyróżniał się jednak nawet wśród Prymarchów.

Nie chodziło wyłącznie o jego siłę czy talent strategiczny. Takich cech nie brakowało jego braciom. Lion El'Jonson był wybitnym dowódcą. Rogal Dorn niemal niezrównanym obrońcą. Guilliman potrafił zamieniać podbite światy w sprawnie funkcjonujące państwa, a Sanguinius posiadał charyzmę, której zazdrościć mogli nawet inni synowie Imperatora.

Największą bronią Horusa była zdolność zdobywania ludzi.

Potrafił rozmawiać z generałem, zwykłym żołnierzem i innym Prymarchą tak, aby każdy z nich czuł się ważny. Rozumiał politykę Wielkiej Krucjaty równie dobrze jak prowadzenie wojny. Wiedział, kiedy przeciwnika należy zniszczyć, a kiedy znacznie lepiej przekonać go do kapitulacji.

Dlaczego właśnie Horus został Mistrzem Wojny?

Momentem, który wyniósł Horusa ponad wszystkich pozostałych Prymarchów, był triumf na Ullanor.

Wielka Krucjata znajdowała się wówczas u szczytu potęgi. Imperium odnosiło kolejne zwycięstwa, a ogromne imperium Orków z Ullanor zostało rozbite. Podczas uroczystości po zwycięstwie Imperator ogłosił decyzję, która zmieniła historię galaktyki.

Horus otrzymał tytuł Warmastera - Mistrza Wojny.

Od tego momentu miał prowadzić Wielką Krucjatę w imieniu Imperatora i sprawować zwierzchnictwo nad siłami ekspedycyjnymi Imperium. Był to zaszczyt bez precedensu. Jednocześnie stawiał Horusa w niezwykle trudnej sytuacji.

Musiał wydawać rozkazy własnym braciom - istotom, które nie zawsze uważały go za swojego przełożonego. Musiał prowadzić wojny, rozwiązywać konflikty polityczne i reprezentować Imperatora, który niespodziewanie opuścił Wielką Krucjatę i powrócił na Terrę.

Dlaczego?

Horus nie znał całej odpowiedzi.

Imperator koncentrował się na tajnym projekcie Webway, który miał w przyszłości uniezależnić ludzkość od niebezpieczeństw podróży przez Osnowę. Dla wielu uczestników Wielkiej Krucjaty jego odejście wyglądało jednak zupełnie inaczej - jak porzucenie dzieła, które wspólnie budowali.

Synowie Horusa - Legion noszący imię Warmastera

Po wyniesieniu Horusa do rangi Warmastera XVI Legion przestał być znany jako Luna Wolves.

Przyjął nazwę Sons of Horus.

Zmiana była czymś znacznie więcej niż nową nazwą. Symbolizowała niezwykłą więź pomiędzy Prymarchą a jego Legionem. Horus był dla swoich Astartes nie tylko dowódcą. Stanowił centrum ich tożsamości.

Sons of Horus specjalizowali się w agresywnych uderzeniach wymierzonych w najważniejsze elementy sił przeciwnika. Zamiast prowadzić długą wojnę na wyniszczenie, starali się odnaleźć punkt, którego zniszczenie powodowało załamanie całej struktury wroga.

Była to filozofia walki idealnie odpowiadająca charakterowi Horusa.

I właśnie ten Legion miał później znaleźć się w samym centrum największej wojny domowej w historii Imperium.

Ullanor - największy triumf i początek tragedii

Paradoks historii Horusa polega na tym, że moment jego największego sukcesu stał się jednocześnie początkiem drogi ku katastrofie.

Jako Warmaster posiadał władzę, której nigdy wcześniej nie miał żaden z Prymarchów. Wraz z nią przyszła jednak odpowiedzialność za problemy całej Wielkiej Krucjaty.

Horus coraz częściej stykał się również z przedstawicielami imperialnej administracji i rodzącej się biurokracji. Zdobywane światy nie miały już podlegać wyłącznie wojownikom. Pojawiali się urzędnicy, poborcy podatkowi i cywilne struktury władzy.

Dla wielu Astartes oznaczało to niepokojącą perspektywę.

Czy po zakończeniu Wielkiej Krucjaty nadal będą potrzebni?

Czy Prymarchowie pozostaną panami Imperium, które pomagali stworzyć?

A może po wykonaniu swojej roli zostaną odsunięci tak, jak wcześniej Thunder Warriors?

Horus nie stworzył tych lęków sam. Ale miał je usłyszeć dokładnie wtedy, gdy był najbardziej podatny na ich działanie.

Davin - miejsce, w którym zmieniła się historia galaktyki

Jeżeli chcielibyśmy wskazać jeden moment, w którym historia Horusa skręciła w stronę Herezji, byłby nim Davin.

Po Ullanor Warmaster otrzymał informacje o rebelii związanej z dawnym imperialnym dowódcą Eugenem Tembą. Horus osobiście stanął na czele wyprawy mającej zakończyć bunt.

Na powierzchni skażonego księżyca Davina doszło do starcia, podczas którego Temba zranił Prymarchę niezwykłą bronią.

Anathame

Ostrze znane jako Anathame nie było zwykłym mieczem. Nasycona mocą Osnowy broń była w stanie pokonać odporność organizmu Prymarchy.

Horus zaczął umierać.

Dla Sons of Horus sytuacja była niewyobrażalna. Astartes, którzy widzieli swojego ojca wychodzącego zwycięsko z niezliczonych bitew, nagle stali się bezradni.

Wtedy pojawiła się możliwość ratunku.

I człowiek, który doskonale wiedział, dokąd ta droga prowadzi.

Erebus

Erebus, kapelan Word Bearers, należał do najważniejszych ludzi stojących za przyszłą Herezją.

Za jego radą umierającego Warmastera zabrano do świątyni Serpent Lodge na Davinie. Oficjalnie miejscowi mieli uratować życie Prymarchy.

W rzeczywistości Horus znalazł się dokładnie tam, gdzie chcieli go mieć wyznawcy Chaosu.

Podczas rytuału otrzymał wizje przedstawiające możliwą przyszłość Imperium. Zobaczył ludzkość oddającą Imperatorowi boską cześć. Zobaczył świat, w którym jego własne dokonania oraz dokonania braci zostały niemal zapomniane.

Dla człowieka, który poświęcił życie stworzeniu Imperium, był to obraz niezwykle skutecznie uderzający w jego największe słabości.

Dlaczego Horus zdradził Imperatora?

Najprostsza odpowiedź brzmi: ponieważ został zmanipulowany przez Chaos.

Ale jest to odpowiedź niepełna.

Historia Horusa jest ciekawsza właśnie dlatego, że nie był całkowicie bezwolną ofiarą. Erebus i potęgi Chaosu wykorzystali istniejące już w nim wątpliwości, ambicję i strach.

Na jego decyzję złożyło się kilka elementów:

• pycha - Horus doskonale wiedział, że jest jednym z największych bohaterów Imperium;
• poczucie porzucenia - Imperator opuścił Wielką Krucjatę bez wyjaśnienia prawdziwego celu swojego powrotu na Terrę;
• strach o przyszłość Prymarchów - pojawiła się obawa, że po zakończeniu wojny Astartes i ich ojcowie przestaną być potrzebni;
• ambicja - po otrzymaniu niemal nieograniczonej władzy łatwiej było uwierzyć, że może kierować ludzkością lepiej;
• manipulacja Chaosu - jego obawy zostały pokazane mu w taki sposób, aby wyglądały jak nieunikniona przyszłość.

To właśnie dlatego upadek Horusa pozostaje jednym z najważniejszych elementów całej sagi.

Chaos nie musiał stworzyć jego słabości.

Wystarczyło znaleźć istniejące pęknięcia i sprawić, aby Warmaster sam zaczął je pogłębiać.

Od Warmastera Imperatora do przywódcy rebelii

Po Davinie Horus nie rzucił się natychmiast na Terrę.

To jeden z elementów pokazujących, jak niebezpiecznym przeciwnikiem był Warmaster.

Zaczął przygotowywać bunt.

Musiał wiedzieć, którzy Prymarchowie mogą stanąć po jego stronie. Musiał izolować potencjalnych przeciwników, zabezpieczyć dostawy, floty i armie, a przede wszystkim upewnić się, że we własnych szeregach nie pozostaną ludzie gotowi sprzeciwić się zdradzie.

Horus posiadał przy tym wyjątkową przewagę - jako Warmaster mógł wydawać rozkazy wielkim siłom Imperium, zanim jego prawdziwe intencje stały się znane.

Po jego stronie ostatecznie stanęło dziewięć Legionów Space Marines.

Wojna była przygotowywana jeszcze zanim większość Imperium zdawała sobie sprawę, że w ogóle się rozpoczęła.

Isstvan III - Horus przekracza granicę

Problemem pozostawali lojaliści znajdujący się wewnątrz Legionów zdrajców.

Nie każdy Astartes był gotowy podążyć za swoim Prymarchą przeciwko Imperatorowi.

Na Isstvan III Horus podjął decyzję, która ostatecznie pokazała, jak daleko odszedł od człowieka prowadzącego wcześniej Wielką Krucjatę.

Lojalistycznych wojowników Sons of Horus, Emperor's Children, Death Guard i World Eaters wysłano na powierzchnię planety. Następnie ich własne Legiony zwróciły przeciwko nim broń.

Planowana egzekucja zmieniła się w brutalną bitwę pomiędzy braćmi.

Od tej chwili nie istniała już możliwość powrotu do starego Imperium.

Czy Horus naprawdę wierzył, że ma rację?

To prawdopodobnie najważniejsze pytanie dotyczące tej postaci.

Horus nie postrzegał swojej rebelii wyłącznie jako aktu bezsensownej destrukcji. W pierwszych etapach zdrady potrafił przekonywać siebie i innych, że Imperator zdradził ideały Wielkiej Krucjaty, a przyszłość ludzkości została powierzona ludziom niegodnym władzy.

To właśnie czyniło go tak skutecznym.

Nie mówił swoim braciom: zostańmy sługami Chaosu.

Przedstawiał bunt jako walkę o przyszłość Imperium.

Problem polegał na tym, że z każdym kolejnym krokiem siły wspierające jego rebelię coraz mniej przypominały armię, która rozpoczynała Wielką Krucjatę.

Chaos nie był już narzędziem.

Stopniowo to Horus stawał się jego narzędziem.

Warmaster Chaosu

Wraz z rozwojem Herezji Horus przyjmował coraz większą potęgę Mrocznych Bogów. Człowiek, który wcześniej zwyciężał dzięki inteligencji, charyzmie i talentowi wojskowemu, stawał się czymś znacznie bardziej niebezpiecznym.

Jednocześnie zmieniała się cała rebelia.

Dawne barwy Legionów pozostały, ale ich wojownicy zaczęli podlegać wpływom Osnowy. Dawne spory Prymarchów zamieniały się w obsesje. Armie Imperium stopniowo ustępowały miejsca siłom, których Wielka Krucjata nigdy nie miała stworzyć.

Ostatecznym celem pozostawała Terra.

I człowiek, od którego wszystko się zaczęło.

Horus kontra Imperator

Finał historii Warmastera rozegrał się podczas Oblężenia Terry.

Siły zdrajców przedarły się do serca Imperium, a ostateczne starcie przeniosło się na pokład flagowego okrętu Horusa - Vengeful Spirit.

Tam zginął Sanguinius.

Następnie Horus stanął naprzeciw Imperatora.

Było to starcie dwóch istot, które kiedyś łączyła jedna z najbliższych relacji w całej Wielkiej Krucjacie.

Horus został pokonany, ale zwycięstwo przyszło z ceną, która na zawsze zmieniła ludzkość. Imperator odniósł katastrofalne rany i został umieszczony na Złotym Tronie.

Warmaster zginął.

Jego wojna jednak nigdy naprawdę się nie skończyła.

Dlaczego Horus jest tak ważną postacią Warhammera?

Największą tragedią Horusa Lupercala nie jest to, że stał się jednym z najpotężniejszych sług Chaosu.

Tragedia polega na tym, kim był wcześniej.

Gdyby od początku pozostawał okrutnym tyranem, jego zdrada byłaby jedynie kolejnym buntem. Horus był jednak człowiekiem, któremu Imperator powierzył swoje największe dzieło. Dowódcą zdolnym zjednoczyć Prymarchów. Bohaterem niezliczonych kampanii i symbolem Wielkiej Krucjaty.

Dlatego właśnie jego upadek mógł zniszczyć Imperium.

Najgroźniejszym przeciwnikiem Imperatora nie został ktoś stojący poza jego projektem.

Został nim człowiek znajdujący się w samym jego centrum.

Poznaj epokę The Horus Heresy

Era Mroku to znacznie więcej niż historia jednego Prymarchy. To osiemnaście Legionów, monumentalne bitwy, zdrady oraz bohaterowie, których decyzje po dziesięciu tysiącach lat nadal kształtują galaktykę Warhammera 40k.

W SuperSerie.pl znajdziesz figurki, modele i produkty kolekcjonerskie związane z tą epoką.